دیگر نه دل و دماغی مانده برای نوشتن،

و نه شور و حالی که یک موضوع را جالب بپندارم.

در عین بی تجربگی انگار هر چیز ناآشنایی که به گوشم می خورد را

 بارها و بارها تجربه کرده ام، مانند پیری که همه چیز می داند.

در زمان و مکانی که نمی دانم!

حوصله ی خرید عید را هم ندارم، فکر میکنم ولی انگیزه ای را نمی یابم.

خانه و حافظ و کته کلویتس و دوربینم را به همه چیز ترجیح میدهم.

این روزها بیشتر از هر زمان دیگر آمادگی مردن را دارم.